Przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne

Rurę wodociągową trzeba ułożyć poniżej strefy przemarzania gruntu, która dla rejonu poznańskiego wynosi 1,0 m. W praktyce schodzimy nieco głębiej, zwykle w okolice 1,2-1,5 m, żeby mieć zapas bezpieczeństwa i miejsce na podsypkę. Płycej ułożona rura zamarza podczas mroźnej zimy, a jej odkopanie i naprawa kosztuje wielokrotnie więcej niż głębszy wykop na starcie. Przy przyłączach kanalizacyjnych głębokość wynika już nie z przemarzania, tylko z wymaganego spadku.

Kanalizacja grawitacyjna wymaga stałego spadku w kierunku odbiornika i przy typowych średnicach przydomowych przyjmuje się kilka procent nachylenia. Ważne, żeby spadek był równomierny na całej długości - lokalne zagłębienie działa jak syfon i zbiera osady, przez co przyłącze zapycha się cyklicznie. Zbyt duży spadek też nie jest korzystny, bo woda ucieka szybciej niż części stałe i rura się zamula. Dlatego przy wykopach pod przyłącza kanalizacyjne kontrolujemy niweletę w kilku punktach rowu.

Wykonujemy wykop, podsypkę pod rurę, obsypkę oraz zasypanie z zagęszczeniem po ułożeniu instalacji. Samo łączenie rur, wpięcie do sieci i formalny odbiór przez gestora sieci wykonuje uprawniony instalator - takie jest standardowe rozgraniczenie i najlepiej działa w praktyce. Współpracujemy z instalatorem na budowie, żeby rów był gotowy dokładnie wtedy, kiedy on wchodzi. Dzięki temu rów nie stoi otwarty przez tydzień i nikt nie czeka na drugą ekipę.

Rozbieramy fragment nawierzchni na szerokość rowu i po ułożeniu instalacji odtwarzamy go z powrotem. Najważniejsze jest wtedy prawidłowe zagęszczenie zasypki i podbudowy, bo to od niego zależy, czy kostka za rok się nie zapadnie w pasie nad rurą. Zasypujemy warstwami i dogęszczamy każdą z nich, zamiast wrzucać cały urobek naraz. Uprzedzamy też, że idealne dopasowanie kolorystyczne starej i przełożonej kostki bywa niemożliwe, jeśli nawierzchnia ma kilka lat.

Typowe przyłącze do domu jednorodzinnego, o długości kilkunastu do kilkudziesięciu metrów, to jeden dzień roboczy na wykop i drugi na zasypanie po ułożeniu rur. Przy dłuższych trasach albo przy przejściach pod nawierzchniami czas rośnie. Największym pożeraczem czasu bywają nie same wykopy, tylko oczekiwanie na instalatora lub na odbiór - dlatego staramy się ustalać terminy tak, żeby rów nie stał otwarty dłużej niż to konieczne.